Historia podłóg i fug

Historia podłóg i fug
Podłogi i fugi, także mają swoją historię

Historia podłóg i fug. Dzięki tradycji sięgającej starożytnych cywilizacji * płytki ceramiczne można znaleźć w różnych miejscach w różnych kulturach i strukturach, w tym w budynkach mieszkalnych, od dużych budynków mieszkalnych po małe domy prywatne, budynki instytucjonalne, takie jak urzędy i szkoły oraz budynki sakralne, takie jak katedry i meczety. Z historycznego punktu widzenia jego szerokie zastosowanie można przypisać temu, że łatwo dostępny naturalny materiał – glinę – można przekształcić w stosunkowo prostym procesie produkcyjnym – wypalaniu lub wypalaniu – w bardzo trwałą, trwałą i atrakcyjną płytkę podłogową, którą łatwo jest utrzymać. Ceramiczne płytki podłogowe charakteryzują się wszechstronnością kolorowej glazury i dekoracji, od najprostszych płytek z terakoty po wysoce zdobione pojedyncze płytki ceramiczne i misternie wzorzyste płytki podłogowe.

* Ceramika: każdy produkt wytworzony z minerału niemetalicznego (takiego jak glina), poprzez wypalanie w wysokich temperaturach.

Proces wytwarzania płytek i fug

Glina jest materiałem ziemnym, dającym się formować lub plastycznym po zamoczeniu, nieplastycznym po wyschnięciu i trwale twardym po wypaleniu lub wypaleniu. Jest szeroko rozpowszechniony geograficznie i często spotyka się go zmieszanego z piaskiem w glebach gliniastych – mieszaninie gliny, mułu i piasku. Stosunkowo czysta glina zwykle nie jest osadem powierzchniowym, chociaż w niektórych przypadkach może być narażona na erozję. Typy gliny różnią się na całym świecie, a nawet w regionie. Każdy rodzaj gliny posiada unikalne połączenie specjalnych właściwości, takich jak plastyczność, twardość i lekkość, a także kolor i tekstura, co sprawia, że ​​niektóre glinki lepiej nadają się do jednego rodzaju ceramiki niż do innego. Prawidłową mieszankę gliny potrzebną do określonego celu można stworzyć mieszając glinki i dodając inne materiały, ale użycie niewłaściwego rodzaju gliny może spowodować kosztowne problemy produkcyjne, takie jak pękanie (tworzenie się drobnych pęknięć w glazurze do płytek) lub wypaczanie samej płytki. Tradycyjnie glinki kredowe były preferowane do wielu rodzajów płytek ceramicznych, po części dlatego, że po wypaleniu dają one białą masę, która jest pożądana do dekoracji. Można dodać inne materiały, w tym szamot (lub zmieloną wypalaną glinę), który pomaga napowietrzać glinę i zapobiega wypaczaniu, przyspiesza wypalanie i zmniejsza kurczenie się lub kalcynowany krzemień, aby ją utwardzić.

Istnieje kilka metod wytwarzania płytek ceramicznych: wytłaczanie; zagęszczanie lub prasowanie pyłu; cięcie z arkusza gliny; lub uformowane w drewnianej lub metalowej ramie. Płytki z kamieniołomów są wytłaczane, ale większość ceramicznych płytek podłogowych, w tym tradycyjne enkaustyczne, geometryczne i ceramiczne płytki „mozaikowe”, jest wytwarzana z rafinowanych i mieszanych proszków ceramicznych metodą zagęszczania, zwanego prasowaniem pyłu. Płytki enkaustyczne, które zostały wykonane przez prasowanie kurzu, są wyjątkowe, ponieważ ich wzory są dosłownie „inkrustowane” w korpusie płytki, a nie nakładane na powierzchnię. Po uformowaniu płytki są suszone powoli i równomiernie, aby uniknąć wypaczenia, a następnie wypalane w specjalnym piecu, który kontroluje wysokie, równomierne ciepło w temperaturach do 1200 ° C (lub około 2500 ° F) przez 30-40 godzin. Wyższe temperatury dają gęstsze płytki z twardszymi szkliwami. Większość płytek ceramicznych wymaga tylko jednego wypalenia, aby uzyskać niską porowatość i stać się zeszklonymi lub przypominającymi trawę, ale niektóre, szczególnie mocno zdobione płytki, są wypalane więcej niż jeden raz. Płytki nieszklone i półszklone wypalane są w niższych temperaturach i są znacznie bardziej porowate.

Tło historyczne płytek i fug

Historycznie, stosowanie ceramicznych płytek podłogowych sięga IV tysiąclecia pne na Bliskim i Dalekim Wschodzie. Rzymianie wprowadzili do Europy Zachodniej produkcję płytek ceramicznych, zajmując terytoria. Jednak sztuka ta została ostatecznie zapomniana w Europie przez wieki, aż do XII wieku, kiedy cystersi opracowali metodę wytwarzania enkaustycznych płytek podłogowych z inkrustowanymi wzorami na podłogach katedr i kościołów. Ale ta umiejętność została ponownie utracona w XVI wieku po reformacji. Z wyjątkiem pięknie zdobionych płytek ściennych wykonanych w Turcji i na Bliskim Wschodzie oraz płytek Delft wykonanych w Holandii w XVII wieku, ceramiczne płytki podłogowe zostały ponownie wyprodukowane w Europie dopiero prawie w połowie XIX wieku.

Nowoczesny przemysł płytek rozwinął Herbert Minton w 1843 roku, kiedy ożywił utraconą sztukę płytek ceramicznych w Anglii. W latach czterdziestych XIX wieku przemysł został zrewolucjonizowany metodą „prasowania w pył”, która polegała na ściskaniu prawie suchej gliny między dwiema metalowymi matrycami. Prasowanie kurzu zastąpiło ręczne wyrabianie płytek mokrą gliną i ułatwiło mechanizację przemysłu płytek.

Przez resztę XIX wieku prasowanie kurzu umożliwiło szybszą i tańszą produkcję lepszej jakości płytek podłogowych w większej gamie kolorów i wzorów. W latach pięćdziesiątych XIX wieku płytki enkaustyczne zostały wybrane na tak ważne konstrukcje, jak nowy Pałac w Westminster w Londynie i rezydencja królewska królowej Wiktorii na wyspie Wight. W drugiej połowie XIX wieku, mimo że płytki enkaustyczne wciąż były dość drogie, stały się powszechnym materiałem podłogowym w wielu rodzajach budynków.

Rozwój przemysłu płytek i fug w Ameryce

Chociaż zwykłe, nieozdobione płytki ceramiczne były tradycyjnie powszechnym materiałem podłogowym w wielu częściach obu Ameryk, zwłaszcza w Ameryce Łacińskiej i Południowej, ceramiczne płytki podłogowe i dachowe prawdopodobnie nie były wytwarzane w koloniach północnoamerykańskich aż do końca XVI lub początku XVII wieku. . Jednak w epoce wiktoriańskiej płytki ceramiczne po raz pierwszy stały się tak powszechne w Stanach Zjednoczonych. Produkcja płytek dekoracyjnych w Ameryce rozpoczęła się około 1870 roku i rozwijała się do około 1930 roku.

Podobnie jak w przypadku wielu ówczesnych trendów architektonicznych, na popularność podłóg ceramicznych w Ameryce duży wpływ miał znany architekt i krytyk Andrew Jackson Downing. W swojej książce The Architecture of Country Houses, opublikowanej w 1850 r., Downing polecił enkaustyczne płytki podłogowe do użytku mieszkalnego ze względu na ich praktyczność, zwłaszcza w przedsionkach i holach wejściowych.

Wystawa stulecia w Filadelfii w 1876 r., Z jej europejskimi, a nawet kilkoma amerykańskimi eksponatami dekoracyjnych płytek podłogowych, była głównym czynnikiem spopularyzowania podłóg z płytek ceramicznych w USA. Początkowo większość płytek ceramicznych – innych niż czysto użytkowe – była importowana z Anglii. a ich stosunkowo wysoki koszt oznaczał, że stać na nie tylko zamożnych Amerykanów. Jednak kiedy angielskie firmy produkujące płytki ceramiczne zdały sobie sprawę z potencjału opłacalnego eksportu, wkrótce założyły agentów w głównych miastach USA, aby zajmować się ich amerykańskim biznesem. Angielski prawie monopol faktycznie stymulował rozwój przemysłu płytek w USA w latach 70. XIX wieku, powodując gwałtowny spadek importu z Anglii do 1890 r.

Lokalizacja zakładów garncarskich i wytwórni płytek ceramicznych zależy od łatwej dostępności odpowiedniej glinki kulistej (gliny zbrylonej lub trzymanej razem), kaolinu (białej gliny używanej jako wypełniacz lub wypełniacz) i skalenia (minerał krystaliczny) oraz dostępny rynek. Ponieważ koszt wysyłki wytworzonych produktów miał tendencję do ograniczania rentownej sprzedaży do ograniczonych obszarów, to zwykle decydowało o tym, czy fabryka odniesie sukces. Chociaż wiadomo, że United States Pottery w Bennington w stanie Vermont produkowała płytki enkaustyczne już w 1853 r., Pittsburgh Encaustic Tile Company (później Star Encaustic Tiling Company) była pierwszą amerykańską firmą produkującą płytki, która odniosła sukces i jest powszechnie uważana za pierwszą do produkcji płytek ceramicznych w USA na zasadach komercyjnych począwszy od 1876 roku.

Co najmniej 25 firm produkujących płytki ceramiczne zostało założonych w Stanach Zjednoczonych w latach 1876–1894. Na Wschodzie kilka znanych firm produkujących płytki ceramiczne, które powstały w tym okresie, rozkwitało w okolicach Bostonu, takich jak Chelsea Keramic Art Works, Low Art Tile Works. oraz Grueby Faience Company. Inne firmy na Wschodnim Wybrzeżu zorganizowane pod koniec XIX i na początku XX wieku to International Tile & Trim Company z Brooklynu w Nowym Jorku; Trent Tile Company, Providential Tile Company, Mueller Mosaic Tile Company i Maywood Tile Company, wszystkie w New Jersey; oraz Moravian Pottery and Tile Works w Doylestown w Pensylwanii.

Wiele fabryk powstało również na Środkowym Zachodzie – w stanie Indiana w stanie Michigan, a zwłaszcza w Ohio. W ostatniej ćwierci XIX wieku miasto Zanesville w stanie Ohio było największym ośrodkiem garncarskim i płytek ceramicznych na świecie. Niektóre z fabryk w Zanesville obejmowały: Ohio Encaustic Tile Company; Firma Mosaic Tile; Zanesville Majolica Company; i JB Owens Pottery, później przekształcony w Empire Floor and Wall Tile Company. Amerykańska firma Encaustic Tiling Company, założona w 1876 roku, była jednym z pierwszych i odnoszących największe sukcesy producentów w Zanesville. We wczesnych latach trzydziestych XX wieku była to największa firma produkująca płytki na świecie, produkująca duże ilości płytek podłogowych, gładkich i ozdobnych oraz płytek artystycznych, aż do zamknięcia około 1935 roku w wyniku kryzysu. The United States Encaustic Tile Company, Indianapolis, Indiana; Rookwood Pottery, Cincinnati, Ohio; Cambridge Art Tile Works, Covington, Kentucky; a Pewabic Pottery, Detroit, Michigan, były jednymi z innych znanych garncarstwa na Środkowym Zachodzie.

Na przełomie XIX i XX wieku przemysł zaczął się rozwijać, gdy producenci ceramiki przenieśli się na Zachód i założyli tam garncarnie. Joseph Kirkham rozpoczął produkcję płytek ceramicznych na zachodnim wybrzeżu w 1900 roku, kiedy założył Pacific Art Tile Company w Tropico w Kalifornii, po tym, jak jego firma w Ohio została zniszczona przez pożar. W 1904 roku firma przekształciła się w Western Art Tile Company, która przetrwała pięć lat, aż do upadku w 1909 roku. Na początku XX wieku w południowej Kalifornii, w Los Angeles i okolicach powstały inne firmy. W szczególności Batchelder & Brown z Pasadeny (później Batchelder-Wilson w Los Angeles) był dobrze znany ze swoich płytek w stylu Arts and Crafts w latach dwudziestych i dwudziestych XX wieku. Na początku lat czterdziestych Kalifornia stała się jednym z wiodących producentów płytek ceramicznych, zwłaszcza fajansu, w USA

Inżynierowie ceramicy, garncarze i artyści nie tylko często przenosili się z jednej ceramiki do drugiej, ale często sami strajkowali i zakładali nowe fabryki, gdy byli niezadowoleni z poprzedniego pracodawcy. Nierzadko zdarzało się również, że jedna firma ponownie wykorzystywała nieczynną fabrykę lub kupowała inną firmę garncarską, zmieniała nazwę i zwiększała linię produktów. W rezultacie wiele z istniejących dzisiaj firm to potomkowie wczesnych firm pionierskich.

Zmiany w branży płytek i fug

Większość ceramicznych płytek podłogowych wyprodukowanych w USA przed 1890 r. Była enkaustyczna, ale różne fabryki stopniowo zaczęły się rozwijać i produkować inne rodzaje płytek. Firma Trent Tile Company rozpoczęła między innymi produkcję białych i kolorowych płytek mozaikowych w połowie lat 90-tych XIX wieku. Dostępna stała się biała szklista płytka ścienna, a także bardziej dekoracyjne płytki z kolorowymi szkliwami, takie jak różnobarwne szkliwa fajansowe mające nadać bardziej ręcznie robiony wygląd, które zostały zapoczątkowane przez Grueby Faience and Tile Company w 1894 roku i wkrótce zostały przyjęte przez inne garncarstwo.

W XIX i na początku XX wieku wiele firm produkujących płytki ceramiczne miało własne wydziały grawerowania, a niektóre korzystały z komercyjnych wzorów dostarczonych przez profesjonalnych drukarzy. Znanym projektantom często zlecano prace nad określonymi liniami produktów dla określonej firmy. Projektanci ci pracowali dla jednej firmy po drugiej, co zaowocowało produkcją podobnych projektów przez różne firmy. (Historyczne ceramiczne płytki podłogowe były zwykle identyfikowane po znaku producenta lub projektanta na odwrocie, jeśli w ogóle były oznakowane). W drugiej połowie XIX wieku dostępne były również gotowe mieszane glazury i kolory.

To była wielka zaleta dla garncarzy, którzy wcześniej musieli mieszać własne kolory i glazury.

W XX wieku przemysł płytek podłogowych rozwijał się tak samo jak w poprzednim wieku. Nowoczesne metody produkcji wykorzystują wyrafinowany park maszynowy, nowe materiały i techniki zdobienia. W latach następujących po drugiej wojnie światowej nastąpił duży postęp w branży. Płytki prasowane na skalę przemysłową, które wcześniej wymagały ponad 70 godzin w samym piecu, można było wyprodukować w mniej niż dwie godziny od etapu surowca do gotowych płytek, zapakowane w pudełka i gotowe do wysyłki. Wysuszone, nieszkliwione płytki zostały równomiernie i automatycznie spryskane kolorową glazurą, gdy przenośniki przenosiły płytki do pieców tunelowych, a proces wytłaczania zapewniał, że płytki zostały przycięte do jednakowej grubości i rozmiaru. Zmiany i rozwój w produkcji płytek podłogowych zaowocowały szeroką gamą kształtów i rozmiarów,

Po przełomie XIX i XX wieku stosowano mniej enkaustycznych płytek podłogowych, szczególnie w architekturze mieszkaniowej. Wprowadzenie płytek podłogowych z mozaiki ceramicznej przyczyniło się do ich spadku. Rozwój gumowych, zazębiających się płytek podłogowych w 1894 r., Wraz z innymi, bardziej odpornymi materiałami podłogowymi, przyczynił się do spadku popularności nie tylko płytek enkaustycznych, ale także innych płytek ceramicznych. Te nowe materiały były nie tylko tańsze, ale też nie były tak delikatne; były również lżejsze i cieńsze oraz łatwiejsze do zainstalowania.

Ceramiczne płytki mozaikowe pozostawały w powszechnym użyciu do lat 30. XX wieku, częściowo dlatego, że innowacyjne rozwiązanie ułatwiło układanie tak małych płytek. Płytki były wstępnie montowane w dekoracyjnych wzorach na arkuszach papieru o wymiarach 12 x 12 cali i sprzedawane w postaci gotowej do ułożenia w cemencie. To znacznie uprościło pracę glazurnika i niewątpliwie wpłynęło na wzrost popularności ceramicznych płytek mozaikowych. Wyrafinowane projekty podłóg mozaikowych stały się powszechne w wejściach do budynków publicznych i prywatnych. Promowano małe, białe, nieszkliwione płytki o okrągłym, kwadratowym, ośmiokątnym lub sześciokątnym kształcie ze względu na ich walory sanitarne, szczególnie na podłogach łazienkowych, podczas gdy większe, prostokątne, białe, szkliwione płytki były używane do ścian łazienek lub boazerii. Popularne były również kolorowe kafelki, zwłaszcza do łazienek, a nawet kuchni. Dachówka kamieniołomowa, która była większa i grubsza niż inne ceramiczne płytki podłogowe z tego okresu, była często stosowana w budynkach użyteczności publicznej, a także w holach wejściowych, małych gabinetach, bibliotekach, jadalniach, a nawet salonach w domach prywatnych. Jednak w latach trzydziestych XX wieku moda na płytki artystyczne zmniejszyła się do tego stopnia, że ​​płytki podłogowe były w większości uważane za głównie użytkowe, w przeciwieństwie do ważnych elementów dekoracyjnych.

Rodzaje ceramicznych płytek podłogowych

Grubość historycznych ceramicznych płytek podłogowych różniła się znacznie w zależności od ich przeznaczenia i czasu wykonania. Płytki podłogowe były grubsze i twardsze niż płytki ścienne lub sufitowe. Kafle pieca, które miały zatrzymywać ciepło pieca, miały czasem nawet kilka cali grubości. Średniowieczne płytki podłogowe miały zwykle grubość jednego cala; płytki enkaustyczne z epoki wiktoriańskiej były zwykle nieco cieńsze. Nowoczesne płytki ceramiczne XX wieku, z wyjątkiem niektórych ceramicznych płytek artystycznych, są najcieńszymi dzięki zastosowaniu nowoczesnych metod produkcji. Tylne strony większości, ale nie wszystkich, ceramicznych płytek podłogowych pokryte są wypukłymi (lub czasem zagłębionymi) wypukłościami, okręgami lub kwadratami, które zwiększają przyczepność płytki.

Płytki nieszkliwione i szkliwione oraz fugi

Ceramiczne płytki podłogowe można ogólnie podzielić na dwa rodzaje: nieszkliwione i szkliwione. Płytki nieszkliwione obejmują: płytki kamieniołomów; płytki enkaustyczne i geometryczne; oraz ceramiczne płytki mozaikowe, które mogą być szkliwione lub nieszkliwione. Większość innych ceramicznych płytek podłogowych jest szkliwiona.

Płytki nieszkliwione i fugi

Płytki kamieniołomowe to najbardziej podstawowy rodzaj historycznych ceramicznych płytek podłogowych. Pierwotnie wykonane z wydobywanego kamienia, są wytwarzane maszynowo w procesie wytłaczania. Płytki kamieniołomowe są nieszkliwione, półszklone lub szkliste i zasadniczo są kwadratowymi lub prostokątnymi płytami z gliny wypalanej w piecu. Kolorystyka płytek kamieniołomów to naturalne ziemne odcienie szarości, czerwieni i brązu, zdeterminowane gliną oraz w pewnym stopniu temperaturą i czasem wypalania. Płytki kamieniołomów o grubości od ¼ ”do ½” są dostępne w kwadratowych i prostokątnych kształtach w rozmiarach 3 ″, 4-1 / 4 ″, 6 ″ (jeden z najpopularniejszych rozmiarów), 9 ″ i 12 ″ Kwadraty; 6 ″ x 12 ″, 6 ″ x 9 ″, 4-1 / 4 ″ x 9 ″, 3 ″ x 6 ″ i 3 ″ x 9 ″ prostokąty; i sześciokątne kształty 4 ″ x 8 ″. (Kostka brukowa lub kostka brukowa to prostsza i zwykle nieco bardziej prymitywna wersja płytek z kamieniołomu. Podobnie jak płytki z kamieniołomu, są zwykle nieszkliwione, ale nieco grubsze. Kostka brukowa wytwarzana maszynowo jest albo półszklona, ​​albo szklista i generalnie formowana przez prasowanie pyłu, chociaż czasami jest wytłaczana. Ręcznie robione kostki brukowe, które są powszechne w Meksyku i południowej Europie, nie są szkliste.)

Płytki enkaustyczne to rodzaj tradycyjnej nieszkliwionej, ale dekoracyjnej płytki podłogowej, wytwarzanej metodą prasowaną.

Niebiesko-brązowo-białe płytki enkaustyczne o szerokim okrągłym wzorze. Enkaustyczne płytki podłogowe zostały ozdobione tradycyjnymi i oryginalnymi wzorami. Z czasem dekoracje mogą być cienkie przy dużym ruchu.

Podczas gdy większość płytek ceramicznych jest dekorowana powierzchniowo lub dekorowana odciśniętymi lub wytłaczanymi wzorami utworzonymi przez formę, płytki enkaustyczne są wyjątkowe, ponieważ ich dekoracyjne wzory nie znajdują się na powierzchni, ale są inkrustowanymi wzorami tworzonymi w ramach procesu produkcyjnego. Najpierw cienką, około ¼ ”warstwę drobnej, prawie suchej gliny wciśnięto do formy z wypukłym wzorem na dole, który utworzył wgłębienie w licu płytki. Drugą, grubszą warstwę grubszej gliny położono na pierwszą warstwę, a następnie przykryto kolejną warstwą drobnoziarnistej gliny. Ta „kanapka” zapobiegała wypaczaniu się i zapewniała, że ​​korpus płytki był mocny i miał delikatną, gładką powierzchnię. Warstwy glinianego „pyłu” zagęszczano na prasach, po czym odwracano formę i usuwano matrycę, tworząc w ten sposób płytkę z wciętym lub wklęsłym wzorem na górze. Po wyschnięciu płytki, w celu wypełnienia wzoru wklęsłego, wylano kolorową masę (płynną białą glinkę zabarwioną barwnikami). Każdy kolor musiał wyschnąć, zanim dodano inny kolor pasty. Zagłębienie zostało przepełnione, aby umożliwić skurczenie się, a po kilkudniowym suszeniu, a przed wypalaniem, nadmiar poślizgu został zeskrobany z powierzchni obracającym się frezem, który utworzył płaską, choć nie do końca gładką, powierzchnię. Podczas wypalania mogą pojawić się problemy. Ze względu na różne szybkości skurczu różnych glin, inkrustowana glina mogłaby się zbytnio skurczyć i wypaść z wnęk na płytki; lub, płytka może być poplamiona różnymi pigmentami używanymi w projekcie, jeśli jest zanieczyszczona lub niestabilna. Została wylana, aby wypełnić wzór wklęsły.

W latach czterdziestych XIX wieku płytki enkaustyczne były wykonywane w całości z prawie suchej gliny metodą prasowaną. Pozwoliło to wyeliminować możliwość zabarwienia korpusu płytki innymi kolorami i pozwoliło na użycie większej liczby kolorów na jednej płytce. W związku z tym płytka enkaustyczna może czasami być datowana na podstawie złożoności i liczby kolorów w jej wzorze. Najwcześniejsze były na ogół czerwone kafelki z białymi wzorami, a następnie płytki w kolorze brązowym i płowożółtym. W latach sześćdziesiątych XIX wieku popularne były niebieskie kafelki z żółtymi lub płowymi wzorami, zastąpione przez bardziej subtelne schematy kolorystyczne, w tym „czekoladową” czerwień z delikatną szarością. Do 1860 roku w jednej płytce zastosowano do sześciu kolorów, aby utworzyć wzór. Pod koniec stulecia powszechne były białe kafle enkaustyczne z motywem czarnym lub złotym, a także płytki o skomplikowanej kolorystyce bieli, czerni, złoty, różowy, zielony i niebieski. Płytki enkaustyczne zdobiono tradycyjnymi i oryginalnymi wzorami. Niektóre, szczególnie skomplikowane wzory zostały pomalowane na powierzchni płytki matowymi kolorowymi szkliwami zamiast inkrustacji. Większość głównych producentów płytek sprzedawała w katalogach wiele takich samych wstępnie uformowanych wzorów płytek enkaustycznych. Płytki enkaustyczne były produkowane w różnych rozmiarach, głównie w kształcie kwadratu lub ośmiokąta, i prawie każdy projekt mógł być wykonany na zamówienie do specjalnego celu lub do określonej przestrzeni. Historyczne, XIX-wieczne płytki enkaustyczne miały na ogół nieco mniej niż 1 ″ grubości, około 15/16 ”. Tańsze płytki o gorszej jakości były również wykonane z gliny lub cementu. Te projekty przypominały te powszechnie występujące na płytkach enkaustycznych, ale stosowane jako drukowany wzór transferowy, lub przy użyciu wielokolorowego procesu litograficznego lub sitodruku. Są one nadal produkowane i popularne w wielu częściach świata.

Mniejsze, jednobarwne wersje płytek enkaustycznych, które po złożeniu razem tworzą wzór geometryczny, w Anglii nazywane są płytkami geometrycznymi. Jednak w Stanach Zjednoczonych zasadniczo nie odróżnia się ich od płytek enkaustycznych. Oparte na geometrycznych segmentach sześciocalowego kwadratu, miały one zazwyczaj kształt prostokątny, kwadratowy, trójkątny lub sześciokątny i mniej więcej taką samą grubość jak wzorzyste płytki enkaustyczne. Płytki geometryczne szczególnie dobrze nadawały się na ozdobne obramowania i można było tworzyć różnorodne wzory podłóg z ich wieloma kształtami, rozmiarami i kolorami – pojedynczo lub w połączeniu z wzorzystymi płytkami enkaustycznymi. Koszt produkcji płytek geometrycznych był znacznie niższy niż w przypadku płytek enkaustycznych, ponieważ każda płytka zawierała tylko jeden rodzaj gliny i jeden kolor. Pod koniec XIX wieku

Ceramiczne płytki mozaikowe to zasadniczo mniejsze wersje płytek geometrycznych (zwykle nie większe niż 2-1 / 4 ″ i nie grubsze niż ¼ ”) o rozmiarze od ½” do 2 3/16 ″, kwadratowe, prostokątne lub podłużne, sześciokątne kształty pięciokątne i trapezowe. Dostępne były zarówno szkliste, jak i półszklone mozaiki, nieszkliwione w jednolitych lub barwnych kolorach z matowym wykończeniem lub szkliwione w nieograniczonej liczbie kolorów. Wykonano również pojedyncze, jednoczęściowe płytki, aby nadać wygląd wielu kawałków mozaiki. Osiągnięto to za pomocą formy, która nadała wygląd zagłębionych spoin z zaprawy oddzielających poszczególne „mozaiki”.

Płytki szkliwione i fugi

Z wyjątkiem płytek kamiennych, płytek enkaustycznych i niektórych płytek mozaikowych, większość ceramicznych płytek podłogowych jest dekorowana glazurą. Podczas gdy płytki nieszkliwione czerpią swój kolor wyłącznie z gliny lub z tlenków, barwników lub pigmentów dodanych do gliny, kolor płytek szkliwionych zapewnia szkliwo, błyszczące lub matowe. Niektóre wyroby garncarskie specjalizowały się w określonych rodzajach szkliw i były z nich znane. Najwcześniejsza i najpowszechniejsza metoda zdobienia płytek glinianych polegała na zastosowaniu szkliw cynowych, które były zasadniczo przezroczystymi szkliwami ołowiowymi. Płytki albo zanurzano w glazurze, albo glazurę szczotkowano na powierzchni płytek. Szkliwa były zwykle wytwarzane z białego ołowiu, krzemienia lub gliny chińskiej zmielonych i zmieszanych z drobno zmielonymi tlenkami metali, które nadały kolor. Kolorowe szkliwa były powszechnie znane jako „emalie”. Kolory w tym niebieski pochodzący z kobaltu, zielony z miedzi, fioletowy z manganu, żółty z antymonu i ołowiu, a czerwienie i brązy z żelaza. Przez dodanie tlenku cyny utworzono nieprzezroczystą glazurę.

Układanie historycznych podłóg z płytek ceramicznych

Techniki XIX wieku w układaniu płytek i fug

Oprócz wykorzystania ulepszonych narzędzi i nowoczesnych materiałów, metody montażu niewiele się zmieniły od połowy XIX wieku. M. Digby Wyatt, architekt jednego z głównych producentów płytek ceramicznych w XIX wieku w Wielkiej Brytanii, Maw & Co., opisał tę procedurę układania płytek enkaustycznych i geometrycznych w 1857 roku:

Najpierw kładziono równą warstwę cegieł, warstwę 2-1 / 2 ″ betonu z wapna palonego i żwiru lub mieszaninę cementu portlandzkiego i czystego, ostrego piasku, aby przygotować solidny fundament pod płytki. Jeśli płytki miały być ułożone na istniejącej drewnianej podłodze, deski podłogowe trzeba było podciągnąć, pociąć na krótkie odcinki i umieścić między legarami. Beton wypełnił przestrzenie i wyrównał podstawę z górną powierzchnią legarów, tworząc równą powierzchnię wykończoną w odległości 1 ″ wykończonej linii podłogi. Następnie na wierzchu położono warstwę zaprawy cementowej. Dzięki temu płytki zmieściły się na tej samej powierzchni, co wymieniane przez nie deski podłogowe. * Przed ułożeniem płytek należy usunąć listwy przypodłogowe lub listwy do butów i wymienić po ułożeniu płytek. Eliminuje to konieczność docinania zewnętrznych płytek, aby dokładnie pasowały,

Następnie projekt podłogi został zaznaczony sznurkiem lub kredą murarską, która podzieliła przestrzeń na równe ćwiartki. Pierwsza sekcja do ułożenia była wyznaczona przez dwa równoległe paski drewna lub elementy prowadzące o szerokości około 4 ″. Pomiędzy paskami rozprowadzono równą grubość cementu. Płytki, dokładnie namoczone w wodzie, ułożono w cemencie i wyrównano prostą krawędzią. Podczas układania płytek fundament musiał być mokry. Małe paski drewna tymczasowo umieszczone pod kątem prostym do elementów prowadzących pomogły w utrzymaniu prostych wzorów.

Gdy podłoże było twarde, spoiny wypełniano czystą fugą cementową – czasami zabarwioną lampą czarną, czerwoną ochrą lub innymi naturalnymi pigmentami – zmieszaną do konsystencji kremu. Nadmiar zaprawy został zetarty z płytek kawałkiem flaneli lub gąbki.

Po nowo położonej podłodze z płytek nie można było chodzić przez 4-6 dni, dopóki cement nie stwardniał. Sporadyczne mycie usuwało osad solny, który często pojawiał się na powierzchni zaraz po ułożeniu płytek.

Techniki XX wieku. Układanie płytek i fugowanie

Prawie 50 lat później, w 1904 roku, producenci płytek ze Stanów Zjednoczonych opublikowali Sugestie dotyczące układania płytek z zamiarem dostosowania układania płytek do jednolitego standardu. Te wskazówki były bardzo podobne do tych podanych przez Wyatta. Ale były pewne różnice, takie jak użycie pustaków glinianych jako materiału fundamentowego i ciężkiego papieru smołowego podczas układania płytek na drewnianej podłodze, aby chronić deski podłogowe przed wilgocią mieszanki zaprawy. Nacisk położono na użycie najlepszej jakości cementu, piasku i najczystszej wody, aby uzyskać trwałą podłogę z płytek. Moczenie płytek przed ich związaniem nie było już konieczne, ale sugerowano użycie sztywniejszej zaprawy, aby zapobiec jej unoszeniu się między płytkami.

Metody układania płytek zmieniły się nieco bardziej pod koniec XX wieku, głównie ze względu na dostępność nowych materiałów i technik. W latach dwudziestych XX wieku małe ceramiczne płytki mozaikowe były produkowane w postaci 12 ″ kwadratowych arkuszy połączonych ze sobą przyklejoną papierową „skórką”. Umożliwiło to ułożenie 12 ″ kwadratowych płytek jako jednostki, a nie każdej z małych płytek oddzielnie. Montaż płytek bezpośrednio w cemencie dał bardzo mocne połączenie. Ale papier przyklejony do twarzy zasłaniał płytki, utrudniając układaczowi sprawdzenie, czy płytki układano prosto. Fakt, że papier został usunięty dopiero po mocnym osadzeniu płytek w warstwie cementowej, dodatkowo komplikował regulację krzywych płytek. Ta papierowa „skóra” została ostatecznie zastąpiona siatką z tkaniny. Pozwoliło to na wyrównanie płytek, gdy tylko wilgoć z warstwy wiążącej poluzowała siatkę z tyłu płytki; Pozwoliło to również na odcięcie pojedynczej płytki od siatki i natychmiastową zmianę jej położenia. Chociaż siatka z tkaniny przyspieszała twardnienie płytek, czasami powodowała również słabsze wiązanie, zmniejszając powierzchnię styku między spodem płytek a warstwą wiążącą.

Po II wojnie światowej opracowano różne metody przygotowania podłoża pod posadzkę z płytek ceramicznych, aby były bardziej kompatybilne z nowymi materiałami, takimi jak żelbet, siatka cięto-ciągniona, polietylen i wodoodporna sklejka. Nowe kleje i fugi ułatwiły również układanie płytek, a zwiększona różnorodność zapraw epoksydowych i cementowych pozwoliła na uzyskanie różnych grubości warstwy wiązania. Ale dzisiaj, po pół wieku praktycznego zastosowania, niektóre z tych „nowych” materiałów, takich jak sklejka, płyta wiórowa, płyty z wiórami zorientowanymi i inne panele drewniane, nie są już zalecane do stosowania z płytkami ceramicznymi.

Złoża fugi są lżejsze, bardziej elastyczne i znacznie cieńsze niż poprzednio, skurczyły się z kilku cali do zaledwie 3/32 ″. Do układania ceramicznych płytek podłogowych stosuje się większą różnorodność materiałów, w tym spoiwa i wodoodporne membrany. Podstawowe metody montażu nie zmieniły się znacząco, ale różnią się w zależności od rodzaju podłoża, na którym ma być położona płytka. Chociaż istnieją te same obawy dotyczące równego podkładu i silnej przyczepności, postęp nastąpił głównie w zwiększonej szybkości i łatwości układania płytek.

* Tradycyjna praktyka cięcia oryginalnych desek podłogowych i umieszczania ich między legarami, nadal stosowana do dziś w celu zachowania nisko wykończonego profilu podłogowego, spowodowała liczne pęknięcia płytek i inne awarie. Zamiast tego, lepszym podejściem jest pozostawienie istniejących desek podłogowych, jeśli są w dobrym stanie, i zainstalowanie cementowej płyty podkładowej (CBU) dostępnej w grubościach od ¼ ”do 5/8 ″ jako podłoża dla płytek.

Historyczna ceramiczna płytka podłogowa:

Konserwacja płytek i fug

Przed podjęciem jakichkolwiek prac bardziej skomplikowanych niż regularna konserwacja lub bardzo prosta naprawa znaczącej historycznej posadzki z płytek ceramicznych lub jakiejkolwiek historycznej posadzki z płytek, w której doszło do poważnych uszkodzeń, zaleca się, aby profesjonalny konserwator ceramiki, architekt historyczny, architekt zasięgnąć porady historyka lub chemika posiadającego szczególną wiedzę i doświadczenie w tej dziedzinie. Zapewni to, że wszystkie przyszłe prace, czy to regularna konserwacja, czy też bardziej techniczne i specjalistyczne naprawy i renowacja, będą wykonywane zgodnie z normami Sekretarza Spraw Wewnętrznych dotyczącymi postępowania z obiektami historycznymi.

Historia podłóg i fug. Metody czyszczenia płytek i fug

Płytki ceramiczne są zasadniczo praktycznym materiałem podłogowym, który nie wymaga konserwacji. Jednak nawet glazurowane płytki są nieco porowate i mogą ulec zabrudzeniu i poplamieniu, szczególnie w obszarach o dużym natężeniu ruchu lub tam, gdzie mogą wystąpić plamy z oleju, tłuszczu i trawy. Chociaż mocno zabrudzone obszary mogą być trudne lub niemożliwe do całkowitego wyczyszczenia, w większości przypadków czyszczenie podłóg z płytek ceramicznych jest stosunkowo łatwe. Czyszczenie powinno zawsze zaczynać się od najdelikatniejszych możliwych środków, które mogą być tak proste, jak ciepła woda. Regularna konserwacja powinna obejmować zamiatanie, a najlepiej mycie na sucho lub na mokro albo odkurzanie w celu zmniejszenia piasku. Płytki można zazwyczaj czyścić za pomocą domowego środka do czyszczenia podłóg niezawierającego mydła, takiego jak jeden z dostępnych na rynku produktów przeznaczonych do czyszczenia podłóg z płytek ceramicznych.

Wszystkie produkty do czyszczenia i odplamiania należy zawsze przetestować na małym, niepozornym obszarze przed użyciem. Środki czyszczące o właściwościach ściernych (w tym środki czyszczące w proszku, a nawet „łagodnie” kremy ścierne) oraz sprzęt mechaniczny mogą uszkodzić i zetrzeć powierzchnię ochronną, a także dekorację płytek i nie powinny być stosowane na podłogach z płytek ceramicznych. Zasadniczo roztwory czyszczące na bazie kwasów nie powinny być również stosowane do podłóg z płytek ceramicznych, ponieważ mogą one uszkodzić złożone krzemiany w glazurze. Istnieją jednak środki czyszczące na bazie kwasów, specjalnie opracowane do czyszczenia i usuwania powłok z płytek ceramicznych, które mogą być dopuszczalne, ale nawet te należy stosować ostrożnie. Czasami może być konieczny środek czyszczący na bazie kwasu, aby usunąć przebarwienia lub plamy spowodowane zaprawą wapienną lub cementową. Ale najpierw należy go przetestować, stosować ostrożnie i nakładać tylko na dokładnie zwilżoną podłogę z płytek, z której usunięto nadmiar wody. Zwilżenie podłogi z płytek ceramicznych przed czyszczeniem jest dobrą zasadą, której należy przestrzegać w przypadku wszystkich środków czyszczących. Woda nasyca porowatą płytkę i zapobiega przedostawaniu się chemikaliów lub innych środków czyszczących do korpusu płytki. Płytki podłogowe należy zawsze dokładnie spłukać po czyszczeniu.

Plastikowe szorowarki do garnków mogą skutecznie rozluźniać i usuwać powierzchowny brud bez ścierania szkliwionej lub zeszklonej powierzchni płytek. Uporczywe plamy z asfaltu lub oleju, zarysowania lub zabrudzenia można czasem usunąć za pomocą amoniaku lub jednego z domowych produktów w sprayu przeznaczonych do czyszczenia płytek kuchennych lub łazienkowych. W razie potrzeby można ostrożnie nanieść rozpuszczalnik na wstępnie zwilżone płytki, ale nie należy go pozostawiać na powierzchni przez dłuższy czas, ponieważ może to spowodować odbarwienie. Jeśli to możliwe, plamę należy zawsze najpierw zidentyfikować, aby wybrać materiał najlepiej nadający się do jej usunięcia.

Rozwój organiczny, taki jak grzyb lub pleśń, można wyeliminować za pomocą rozcieńczonego roztworu domowego wybielacza i neutralnego domowego detergentu lub rozcieńczonego (5-10%) roztworu fosforanu trójsodowego (TSP). Po zastosowaniu któregokolwiek z tych roztworów może być konieczne wyszorowanie podłogi naturalnym włosiem lub szczotką nylonową, a następnie spłukanie czystą wodą. Nawet rozcieńczonego roztworu wybielacza nie należy pozostawiać na podłodze z płytek ceramicznych na dłużej niż kilka minut, ponieważ alkalia zawarte w wybielaczu mogą prowadzić do powstania białego nalotu. Wykwity (biaława mgiełka rozpuszczalnych w wodzie soli) mogą plamić i smugować płytkę, a nawet powodować drobne odpryski wokół fug.

Regularną pielęgnację podłogi z płytek ceramicznych należy zawsze rozpoczynać od odkurzania w celu usunięcia luźnego brudu i piasku. Następnie można nałożyć łagodny roztwór czyszczący i pozostawić na podłodze na 10-15 minut, nie pozostawiając go do wyschnięcia na płytkach. Mocno zabrudzone obszary można wyszorować naturalnym włosiem lub nylonową szczotką, aby usunąć brud z powierzchni płytek. Na koniec podłogę należy dokładnie spłukać czystą, czystą wodą, najlepiej dwukrotnie, i w razie potrzeby wysuszyć ręcznikami frotte. Każdy zastrzeżony środek czyszczący powinien być zawsze używany zgodnie z zaleceniami producenta.

Historia podłóg i fug. Powłoki ochronne na płytki i fugi

W większości przypadków tradycyjne podłogi z płytek ceramicznych prawdopodobnie nie zostałyby poddane obróbce ani pokrywane powłoką ochronną inną niż wosk. W XIX wieku niektóre podłogi z płytek enkaustycznych były traktowane olejem lnianym, ale obecnie nie jest to praktyka zalecana, ponieważ olej lniany ma tendencję do przyciągania brudu i przebarwień w miarę starzenia się. Większość historycznych podłóg z płytek ceramicznych po prostu uzyskała naturalny „połysk” podczas użytkowania. Ponieważ powierzchnia płytek ceramicznych jest już zabezpieczona wypaloną powłoką lub glazurą, dodatkowa powłoka ochronna zasadniczo nie jest potrzebna.

Istnieją różne opinie dotyczące stosowania powłok ochronnych, uszczelniaczy penetrujących czy wosków na posadzkach z płytek ceramicznych, a zwłaszcza na zabytkowych posadzkach z płytek ceramicznych. Właściwie nakładana i regularnie czyszczona powłoka może czasami być skuteczną metodą konserwacji, ale tylko na podłogach wewnętrznych. Jednakże, jeśli nie są one odpowiednio lub właściwie konserwowane, zamiast ułatwiać konserwację podłóg z płytek ceramicznych w obszarach o dużym natężeniu ruchu, takie powłoki mogą mieć tendencję do uwydatniania wzorów ruchu w miarę ich ścierania lub zarysowań. Niektóre powłoki mogą również łuszczyć się punktowo lub powodować, że płytki wyglądają na zamglone lub mętne, jeśli powłoka nie zostanie nałożona zgodnie ze specyfikacjami producenta lub jeśli płytki nie są idealnie czyste po nałożeniu powłoki. Ponadto nałożenie takiej powłoki może w rzeczywistości zwiększyć koszty konserwacji, ponieważ powłoka wymaga okresowego usuwania i odnawiania. Częste usuwanie powłoki może również uszkodzić podłogę z płytek ceramicznych, jeśli jest wykonywane przy użyciu żrących środków chemicznych lub ściernego sprzętu mechanicznego. Jeśli rozważana jest jakakolwiek powłoka, najbardziej odpowiednia może być powłoka tradycyjna, taka jak wosk do podłóg. Wosk jest łatwy do usunięcia po zużyciu i nie nadaje powierzchni wysokiego, potencjalnie niewłaściwego połysku.

Z drugiej strony warto rozważyć zastosowanie środka uszczelniającego lub impregnatora, aby zabezpieczyć wzorzyste płytki enkaustyczne lub malowane lub drukowane płytki o wzorze, które może się ścierać, szczególnie w budynkach publicznych o dużym natężeniu ruchu pieszego. Przykładowo, niektórzy producenci nowych, reprodukcyjnych płytek enkaustycznych zalecają zastosowanie uszczelniacza penetrującego do płytek zastępczych, a także do płytek zabytkowych. Impregnaty nie zmieniają koloru powierzchni płytek i w przeciwieństwie do niektórych penetrujących uszczelniaczy są całkowicie niewidoczne po nałożeniu. Mogą zmniejszać porowatość lub wchłanianie wody przez powierzchnię płytek i zapewniają pewną ochronę płytki (i fugi) przed zabrudzeniem. Może to być szczególnie przydatne na jasnych podłogach. Czy nałożyć impregnat na historyczną podłogę z płytek ceramicznych, oraz jakiego rodzaju lub produktu użyć, to decyzje, które generalnie powinny być podejmowane w porozumieniu z konserwatorem lub specjalistą od płytek ceramicznych. Konieczne może być również spełnienie pewnych norm bezpieczeństwa i wymagań dotyczących tarcia określonych w ustawie ADA (ustawa o niepełnosprawnościach Amerykanów). Wytyczne ADA zalecają „statyczny współczynnik tarcia” na poziomie 0,6 dla płaskich powierzchni i 0,8 dla ramp. Może to wymagać zastosowania antypoślizgowego uszczelniacza lub wosku na zabytkowe posadzki z płytek ceramicznych w niektórych budynkach użyteczności publicznej. 8 dla ramp. Może to wymagać zastosowania antypoślizgowego uszczelniacza lub wosku na zabytkowe posadzki z płytek ceramicznych w niektórych budynkach użyteczności publicznej. 8 dla ramp. Może to wymagać zastosowania antypoślizgowego uszczelniacza lub wosku na zabytkowe posadzki z płytek ceramicznych w niektórych budynkach użyteczności publicznej.

Pomimo nietradycyjnego błyszczącego wykończenia, jakie mogą nadawać powierzchni podłogi, dwuskładnikowe systemy powłok na bazie akrylu są obecnie powszechnie stosowane na zabytkowych posadzkach z płytek ceramicznych w wielu budynkach użyteczności publicznej, przede wszystkim dlatego, że ułatwiają konserwację. Jeśli zdecyduje się, że ma być użyty środek uszczelniający, produkt o matowym lub matowym wykończeniu może być lepszy lub bardziej odpowiedni dla historycznej podłogi z płytek ceramicznych niż ta o wysokim połysku.

W niektórych przypadkach tymczasowa ochrona może być najlepszym podejściem, dopóki nie zostanie znalezione lepsze rozwiązanie. Trwałe zabezpieczenie historycznej podłogi z płytek ceramicznych może być tak proste, jak użycie mat podłogowych przy drzwiach lub w miejscach o dużym natężeniu ruchu.

Problemy z uszkodzeniami i pogorszeniem stanu

Rombowe i kwadratowe czarne, białe i brązowe płytki enkaustyczne z rozmytymi wzorami. Zużyte płytki enkaustyczne nadal nadają się do użytku, ale po utracie projektu płytek nie można ich naprawić. Aby pasowały, należy je wymienić w naturze. Zdjęcie: pliki NPS.

Historia podłóg i fug. Utrata powierzchni i wzoru płytki

Płytki ceramiczne należą do najtrwalszych z historycznych materiałów podłogowych, ale naturalne zużycie i pewna ilość zniszczeń lub uszkodzeń jest nieunikniona. Niektóre płytki, takie jak gęste, zwarte płytki z kamieniołomów i ceramiczne płytki mozaikowe, są bardzo odporne na ścieranie i wchłanianie plam. Ale wiele innych, zwłaszcza wzorzystych płytek enkaustycznych i geometrycznych, jest wyjątkowo podatnych na ścieranie. Intensywny ruch może również powodować nierównomierne zużycie, a nawet bańki w niektórych obszarach podłóg z płytek, które są bardziej użyteczne niż inne, na przykład przy wejściach do drzwi. Konkretna mieszanka gliny lub barwnik lub pigment użyty do barwienia gliny może również wpływać na twardość i trwałość poszczególnych płytek lub całej podłogi z płytek ceramicznych.

Awaria glazury do płytek

Czasami z upływem czasu niektóre glazury mogą stać się wżerowe lub pudrowe. Stosowane w XIX wieku szkliwa ołowiane, które były wypalane w niskich temperaturach, stosunkowo szybko ulegały zniszczeniu. Szkliwa mają inne właściwości fizyczne niż sam wypalany korpus kafla, w wyniku czego czasami mogą pękać lub pękać. O ile rysy nie rozciągają się w sposób widoczny w porowatej glinie znajdującej się pod spodem płytki, nie jest to na ogół poważna awaria materiału; jednakże brud wchodzący w te pęknięcia nie może zostać usunięty i spowoduje odbarwienie płytki. Jeśli rysy przenikną przez glazurę, może to zwiększyć nasiąkliwość płytki.

Łamanie płytek

Ceramiczne płytki podłogowe są bardzo podatne na uszkodzenia i pęknięcia spowodowane upuszczeniem czegoś ciężkiego. Wielokrotne przemieszczanie się ciężkich przedmiotów lub wózków po podłodze może również powodować pękanie i łamanie płytek ceramicznych, a także silne wibracje powodowane przez ruch uliczny.

Uszkodzenie płytek przez wilgoć

Podłogi z płytek ceramicznych są tradycyjnie postrzegane jako wysoce wodoodporne systemy, które nie wymagają ochrony przed wilgocią. W rzeczywistości jednak nie jest to prawdą. Problemy związane z wodą są jedną z najczęstszych przyczyn niszczenia i niszczenia historycznych podłóg z płytek, szczególnie w łazienkach i innych pomieszczeniach, w których występuje dużo wilgoci. Woda, która może pozostawać w obszarach wokół kabin prysznicowych i wanien, może ostatecznie uszkodzić fugę i zaprawę oraz poluzować płytki. Niektóre z bardziej porowatych rodzajów płytek, które nie są tak mocno wypalane, mogą w rzeczywistości pruszyć lub łuskać się, jeśli zostaną poddane stałej wilgoci.

Luźna, pęknięta, złamana lub niezwiązana płytka z powodu awarii fugi

Trwałość posadzek z płytek ceramicznych zależy w dużej mierze od solidnego podłoża z zaprawy i solidnych spoin. Niewłaściwie wymieszany typ zaprawy lub zaprawa może również oznaczać problemy dla podłogi z płytek ceramicznych. Awaria systemu podłogowego z płytek ułożonych na podłożu jest często wynikiem osłabienia lub pogorszenia stanu zaprawy lub zaprawy, co powoduje poluzowanie płytek. Zaprawę można również osłabić lub poluzować za pomocą zbyt mocnych roztworów czyszczących.

Właściwa technika układania płytek obejmuje użycie materiału, który pozwoli na pewne ruchy płytek. Tradycyjnie, w celu oddzielenia podłoża od podłoża, kładziono warstwę asfaltu (w nowocześniejszej konstrukcji zastąpioną warstwą plastiku lub papieru budowlanego). Zapobiega to sklejaniu się podstawy z łóżkiem i pozwala na pewien „względny” ruch. Ma to na celu zapobieganie wyginaniu się lub bruzdowaniu podłogi z płytek ceramicznych, czyli stanowi, w którym pojedyncze lub całe rzędy płytek mogą wyskakiwać, aby zmniejszyć napięcie i całkowicie oddzielić się od łóżka. W takim przypadku stan będzie prawdopodobnie wymagał podjęcia i przekazania wielu lub wszystkich płytek.

Historia podłóg i fug. Naprawa fug

Zepsute spoiny zaprawy oraz luźna zaprawa lub zaprawa można zasadniczo naprawić. Najpierw należy sprawdzić całą podłogę pod kątem luźnych płytek, które wymagają ponownej fugowania . Uszkodzoną zaprawę należy ostrożnie usunąć ręcznie, a spoiny zwilżyć lub zastosować środek wiążący w ramach przygotowania do ponownej fugowania . Przy naprawach zaprawy ważne jest, aby stosować zaprawę, która możliwie najlepiej pasuje do starego koloru i konsystencji.

Historia podłóg i fug. Naprawa płytek

Próba usunięcia jednej płytki może zagrozić sąsiednim płytkom. Dlatego lepiej zachować i zachować oryginalną historyczną płytkę, która jest tylko nieznacznie uszkodzona, niż ją wymieniać. Czasami pęknięcia można naprawić lub narożnik lub odłamany kawałek płytki można ponownie przymocować za pomocą kleju epoksydowego lub zaprawy. Jeśli płytka jest wyszczerbiona lub brakuje małego narożnika lub krawędzi, starannie wykonana łatka z żywicy epoksydowej zmieszanej z kolorową emalią lub zaprawą barwioną w celu zmieszania z płytką może być mniej rzucająca się w oczy niż próba wymiany każdej płytki, która ma nawet najmniejszy uszkodzić. I jest to lepszy zabieg konserwujący.

W ograniczonych przypadkach uszkodzenie glazury lub proszkowanie powierzchni ceramicznych płytek podłogowych może czasami być z powodzeniem traktowane przez konserwatora za pomocą specjalnie opracowanego, mineralnego środka zagęszczającego na bazie rozpuszczalnika (takiego jak kwas krzemowy), a następnie nałożonego siloksanowego repelentu podpowierzchniowego. 24 godziny później. W odpowiednich warunkach taka obróbka może utwardzić i związać powierzchnię, a także obniżyć chłonność płytki, a jednocześnie zachować paroprzepuszczalność. Jest to jednak bardzo złożone przedsięwzięcie i konserwator powinien go podejmować tylko po przeprowadzeniu odpowiednich testów. Te chemikalia są nie tylko wysoce toksyczne i niebezpieczne w obsłudze, ale jeśli są używane nieprawidłowo, mogą spowodować większe uszkodzenie płytki!

Historia płytek i fug. Wymiana płytek

W przypadku braku pojedynczej płytki lub większej części historycznej podłogi z płytek ceramicznych, uszkodzenia na tyle poważne, że nie da się ich naprawić lub gdy stanowi to zagrożenie bezpieczeństwa, należy je wymienić. Kiedy posadzka z płytek ceramicznych pogorszyła się w wyniku długotrwałego zużycia i ścierania, osiadania lub uszkodzenia wibrującego łoża, przed wyborem środka konserwującego należy wziąć pod uwagę szereg czynników. Jeśli uszkodzenie płytek jest wynikiem bardziej niż normalnego zużycia, należy zidentyfikować źródło problemu i rozwiązać problem przed wymianą uszkodzonych płytek.

Udana wymiana zależy nie tylko od dostępności pasujących płytek, ale także od stanu podłoża, na którym układane są płytki. Przed zainstalowaniem nowych płytek należy zająć się wszelkimi problemami, takimi jak osiadanie lub wibracje, a wysokość nowego łoża montażowego może wymagać dostosowania do grubości nowych płytek.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *